Tuesday, October 25, 2016

நூலகத் துறையால் கடனாளியான பதிப்பாளர்கள்...

கடந்த ஒரு சில ஆண்டுகளாக நூலகத் துறை,  அவர்களை கவனிப்பவர்களுக்கு மட்டுமே நூல் கொள்முதல் ஆணை வழங்கி வருவது அனைவரும் அறிந்ததே. அப்படி கவனிக்க வேண்டியவர்களை கவனித்து, நூலக ஆணை வாங்கிய எனது நண்பர்கள் பலரைப் பற்றி எனக்குத் தெரியும். அப்படி ஆணை வாங்கி அதனாலேயே கடனாளியான அவர்களின் கதையை நீங்களும் கேளுங்கள்.

ஒரு குறிப்பிட்ட தொகைக்கு கொள்முதல் ஆணை வேண்டி முதலில் வட்டிக்கு கடன் வாங்கி கொடுத்து ஆர்டர் வாங்கினார்கள். பின்னர் ஆணை பெற்ற தொகைக்கு ஏற்ப நூல்களின் பட்டியலை தயார் செய்தார்கள். அதற்கு ஒரு மூன்று மாதமானது. பின்னர் அந்த பட்டியலில் உள்ளபடி நூல்களை தயாரிக்க மேலும் வட்டிக்கு பணம் வாங்கினார்கள். இந்த நூல்களை அச்சடிக்க மூன்று மாதமானது. நூல்களை மாவட்டம் தோறும் உள்ள நூலகங்களுக்கு அனுப்பி வைக்கவே ஒரு மாதமானது. சரி எல்லாம் முடிந்துவிட்டது. அடுத்த மூன்று மாதத்தில் நூலகங்களிலிருந்து அதற்கான காசோலை வந்துவிடும் என்று நினைத்து காத்திருந்தார்கள். 

ஆறு மாதமாகியும் ஒரு இடத்திலிருந்தும் காசோலை வரவில்லை. பின்னர் தான் தெரிந்தது, ஒவ்வொரு மாவட்டத்தில் உள்ளவர்களும், அவர்களைக் கவனிப்பவர்களுக்கே முன்னுரிமை அளித்து காசோலை அளிப்பதாக. ஒவ்வொரு மாவட்டத்திலிருந்தும் பதிப்பாளர்களுக்கு வரவேண்டிய தொகைக்கேற்ப ஒரு கணிசமான சதவிகித தொகையை கொடுத்த பிறகே காசோலை வாங்க முடிந்தது. அதுவும் முதலில் தொகை கொடுத்த ஒரு வருடத்திற்குப் பிறகுத் தான் இவர்களுக்கு முதல் காசோலையே கிடைத்தது. அனைத்து மாவட்டங்களிலும் இருந்தும் காசோலை வருவதற்குள் மேலும் ஒன்றரை வருடத்திற்கு மேல் ஆகிவிட்டது. 

ஒவ்வொரு மாவட்டத்திலிருந்தும் தனித்தனியாக குறைந்த அளவே காசோலை வந்ததால், ஒவ்வொரு முறையும் வரும் பணத்தைக் கொண்டு அவர்களால் கடன் வாங்கிய பணத்திற்கு வட்டி கொடுக்கவும், அப்போதைய அந்த மாதச் செலவுகளை சமாளிக்கவுமே முடிந்தது. கடன் அப்படியே இருந்தது.

இப்போது அவர்கள் நூலக ஆணை பெற்ற தொகையில் பாதி தொகைக்கு மேல் கடனாக இருக்கிறது. பேசாமல் நூலக ஆணையே பெறாமல் இருந்திருந்தால் கூட கடனில்லாமலாவது இருந்திருப்பார்கள். ஏறக்குறைய 7 மாத காலம் ஓய்வில்லாமல் உழைத்து, தகுதிக்கு மீறி கடன் வாங்கி செயல்பட்டும் அவர்களால் லாபம் பார்க்க முடியாததோடு, அவர்களை பெரும் கடனாளியாகவும் ஆக்கிவிட்டது நூலகத் துறையின் செயல்பாடுகள்.

இந்த லட்சணத்தில் ஒவ்வொரு முறையும் நூலகத்துறையினர் தங்களின் பங்கு சதவிகிதத்தை ஏற்றிக் கொண்டே செல்வது மற்றுமோர் கொடுமை. 

ஆனால் அதே சமயம் கோடிக் கணக்கில் நூலக ஆணை வாங்குவோர், அந்த ஆணையைக் காட்டி வங்கிகளில் கடன் பெற்று பெரும் தொகையை லாபமாக ஈட்டும் செயலும் நடந்து கொண்டு தான் உள்ளது. அரசு பெருமுதலாளிகளைத் தானே வளர்க்க நினைக்கிறது. அப்போது தானே காதும் காதும் வைத்தாற் போல் பெரிய தொகையை ஒரு சில இடங்களிலிருந்து மட்டுமே பெற்று விடலாம்.

மேலே சொன்ன அனைத்திற்கும் ஆதாரமாக ஒரு விஷயத்தை உங்கள் முன் வைக்கிறேன். நான் பதிப்பகம் ஆரம்பித்து முதன் முதலில் அச்சடித்த 3 நூல்கள் முதலில் நூலக ஆணைக்காக சென்ற போது நான் அவர்களை ‘கவனிக்காத’ போதும், பரிதாபப்பட்டு 1 நூலுக்கு 600 படிகள் கொள்முதல் ஆணை வழங்கினார்கள். 

ஆனால் அதன் பிறகு வந்த நூலக அறிவிப்புகளின் போது நான்  48 நூல்களை அனுப்பிய போதும் ஒரு நூலைக் கூட அவர்கள் தேர்வு செய்யவில்லை. பிறகு தான் தெரிந்தது, நாங்கள் கொடுத்த நூல் கட்டுகளைக் கூட அவர்கள் பிரிக்கவில்லை என்று.

இதை விட கொடுமை அரசின் பரிசு பெற்ற நூல்களுக்குக் கூட பல சமயங்களில் அவர்கள் கொள்முதல் ஆணை போடாமல் விட்டு விட்டு பின்னர் அந்த நூலாசிரியரோ, பதிப்பகத்தாரோ, அதை குறிப்பிட்டு மேல் முறையீடு செய்தோ, வழக்கு போட்டோ தான் அந்த நூல்களுக்கும் கொள்முதல் ஆணை பெற வேண்டியிருந்தது. 

மேலும் வேடிக்கையாக ஒருமுறை ஆண்டு முடிவதற்கு முன்பே அந்த ஆண்டு வெளியிட்ட நூல்களுக்கான கொள்முதல் அறிவிப்பும் வந்தது. இப்படி நூலகத்துறையின் கொள்முதல் அறிவிப்பும், அத்துறையின் செயல்பாடுகளும் நம்பகத்தன்மையை இழந்து கொண்டே வருகிறது.

இதோ நவம்பர் வரப்போகிறது சென்ற ஆண்டுக்காண அறிவிப்பை விரைவில் வெளியிட்டு விடுவார்கள். எப்போது அறிவிப்பு வரும் கோடிகளை அள்ளலாம் என்று பெரிய பதிப்பாளர்கள் காத்திருக்கிறார்கள். சிறிய, வளரும் பதிப்பாளர்கள் என்ன செய்வதென்று தெரியாமல் விழித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். 

ஆமாம் நீ என்ன செய்யப் போகிறாய் என்று கேட்கிறீர்களா?... ச்சீ... ச்சீ... இந்தப் பழம் புளிக்கும்...

Post a Comment